تمام میشوم شبی...کمی به من نگاه کن!
دو قدم تا برسیم اوج ستاره
دو غزل تا برسیم به عاشقانه
دو تا پر نسوخته باقی
تا به تن نازی سیمرغ
چند تا شب گریه ی ساده
مونده تا صبح سپیده...
پشت دیوار قدمها
زیر آوار غزلها
تو گریز نابرابر بین مردن یا که موندن
نرسیدن یا رسیدن،
غزل آتیش شبامون
شده آتیش پرامون
شده پیغوم واسه سیمرغ دلامون
تا به منزل برسونیم
دو قدم رو
دو غزل رو
دو تا گریه رو دم صبح...
پی نوشت:دفتر یادداشتم که یه چند تا ترانه هم توش داشتم تو دانشگاه گم شد،یه کم حالم گرفته شد
،گفتم بگم تا یه کم دلم سبک شه
عیدی
تو شکوهی که ندیدمش هنوز
میدونم که غرق بوسه ام یه روز
تو چشایی که ندیدمش هنوز
میدونم اسیر اشکاشم یه روز
توی شعری که نخوندمش هنوز
میدونم معنی بودنم یه روز
حتی وقتی نرسیدی رد پات روی بهاره!
همه شبهای بهاری نشونه از تو میاره!
من و غنچه ، تو رو کم داریم برای وا شدن،
واسه سه تا شدن!
عدد سه،
آخرین سین توی هفت سین دلم
که واسه هفتا شدن،
تو رو کم داره
تو رو،
آخرین سین دلم!
نمی دانم گریه را کجا جا گذاشته ام. . . !
http://www.photo.net/photodb/photo?photo_id=786219
پی نوشت:دیزوز تولدم بود،۱:۲۰ دقیقه صبح.
برام خیلی روز عجیب و جالبی بود...
حسی که برام خیلی غریب بود و تا حالا تجربش نکرده بودم.
عین یه بچه ی یه روزه شده بودم،همه چی برام تازه و عجیب بود،آدما ، کاراشون ، فکراشون ،حتی دریا،جنگل...همه چی یه جور دیگه بود،انگار اولین بار بود اینا رو میدیدم.
از طرفی یه حس نزدیکی خیلی زیادی به اون اصلی که از اونجا اومدم، میکردم و حس میکردم خیلی چیزا تو وجودم امانت گذاشته شده.دقیقا احساس یه مسافر تازه وارد رو داشتم .
نمی دونم چرا ولی انگار خیلییی راحت سردرگمی آدما و دوریشونو از اون چیزی که باید باشن و مسیری که باید برن رو حس میکردم ...
هر چی بود برام قشنگ بود...
امیدوارم طوری با هم صداقت داشته باشیم که اگه یه روزی یه جایی همو دیدیم،به داشتن و دیدن هم افتخار کنیم و به با هم بودنمون ببالیم و بنازیم.
واقعا از خدا میخوام کمکمون کنه چه تو مستی بهار ، چه تو پختگی تابستون، چه تو هفت رنگ پاییز و چه تو مرگ سفید زمستون ،دلامونو حالمونو قالمون بهترین باشه برای یارمون. . .
(همون بهتر شد ۲ باره آپ کردماااا ، اگه نه نمی دونستم چه طور تو یه پی نوشت این همه رو بگو،تازه الانم کلی خلاصش کردم)
ولی دستامو ندیدی
من همون نخورده مستم ،
رنگ چشمامو ندیدی
من نبودم اهل موندن ،
کوله بارم رو ندیدی
چشم عاشقا چه کوره ،
دل سنگمم ندیدی
تو نخواستی که ببینی حجم سنگین غرورم
نمی تونستی ببینی از تو من یه لحظه دورم
با تموم خستگیهام
با همه دل بستگی هام
حرف آخرم رو گفتم . . .
نشنیدی حرفمو انگار
انگاری چیزی نگفتم . . .
