تمام میشوم شبی...کمی به من نگاه کن!
چهار فصل
گاهی چه ساده عاشقونه میگم
چه ساده از یه بی نشونه میگم
عطر بهارو رو لبم میشونم
گاهی چه پاییزی و زرد و سردم
غروب پاییزی ،رفیق دردم
گاهی چه بی صدا شکسته میشم
اسیر حرفای نگفته میشم
گاهی نگام چه ساده پر تمناست
تموم خواهشهای دنیا اونجاست
***
گاهیم سیرمو خسته از همه
در پی رفتن و رستن از همه.....
تازه اینجا در گوشم میخونم
پس کو اون عشقی که میگم با منه؟؟؟
پ.ن۱: ...
پ.ن۲: اگه مارو شناختی اولیو بگو.!!!
هنوز...
پرم از یک قاب هنوز خالی
پرم از طلوع دریایی
در همسایگی پنجره های پوشالی
چه پرم از من خالی از تو...
آسمان چه مهتابی
چه پر ستاره و خالخالی
آسمان من پر از ستاره های بی چشمک و خالی.
چه بسیار کاغذها که سفیدی تنشان را به سیاهی آلودم...
آلوده به بودن من ...
نبود معنا...
نبود تو.
همه چیز خالی از پر بودن
همه چیز در آرزوی روز با تو بودن
آری، روز با تو بودن
باز هم روز با تو بودن
روز آفتابی...
کاشانه
کاش می دانستی نمیخواهم تو یک افسانه باشی
کاش میدانستی نمی خواهم تو با امروز من بیگانه باشی
کاش میدانستی که میخواهم عزیز خانه باشی
کاش میدانستی که میخواهم گل دردانه باشی
کاش میدانستی نمی خواهم فراق خانه باشی
کاش میدانستی که میخواهم چراغ خانه باشی
کاش بودی و نمی گفتم، سخنها را تو میگفتی
کاش بودی و نمی رفتم، غبارم را تو می شستی
کاش بودی و نمی گشتم، تو اینجا پیش من بودی
کاش بودی و نمی گفتم، سکوتم را تو میگفتی
کاش میدانستی نمی خواهم فراق خانه باشی
کاش میدانستی که میخواهم چراغ خانه باشی
کاش بودی تا تو را تنها نمی خواندم
کاش بودی صبح را تنها نمی دیدم
کاش میبودی که در هر لحظه ام
یاد آرامش ز چشمان تو می چیدم
کاش میدانستی نمی خواهم فراق خانه باشی
کاش میدانستی که میخواهم چراغ خانه باشی
یا که میشد سایه را از شب ربود
کاش میشد آفتابی سر زند
با تو بود و غصه را از دل ربود
کاش میدانستی نمی خواهم فراق خانه باشی
کاش میدانستی که میخواهم چراغ خانه باشی
در پی ایکاشهایم بازم ایکاش
ایکاش بر ایکاشهایم، بازم ایکاش ...
نوبت ترانست
ترانه هام باز تو رو کم آوردن
خنده رو لبهام بی تو غم آوردن
ترانه هام همش یه رویا شدن
فقط یه امید واسه فردا شدن
بی تو ترانه خالی از جنون شد
برای من یه لق لق زبون شد
آفتاب و مهتاب همه قهرن از من
بی تو دیگه خبر نمی خوان از من
خبر ندارن که چشام به رات
خبر ندارن که دلم باهات...
بودن یا نبودن من مسئله اینست
بودن تو!
یادگار زمستانی
برف روشن در کنار جاده،
هوا تاریک
سایه تو در میان قلبم ،
دلم روشن.
برف سرد و هوا سرد،
و یاد تو در قلبم چه گرم.
جاده سیاه است،کسی جلو را نمی بیند
شب سیاه است و من به خیال روشنایی روز با تو بودن
و صحرا تشنه از یادت،
من هم تشنه...
پی نوشت(۱):اینو تو گردنه امامزاده هاشم گفتم،همین!
پی نوشت(۲):خواستم یه تشکر از همه دوستایی که بهم سر میزنن بکنم،خیلی خوشحالم میکنین!
بازم همین.
