تمام میشوم شبی...کمی به من نگاه کن!
dialog 1 :
گفتم : یک سال عقب افتادم.
گفت : این بهایی بود که برای زندگی ـ نه زنده بودن ـ پرداخت کردی !
دل.ن :
بعضی بی تفاوتن...
بعضی بی تفاوت نیستن،فقط خودشونو به اون راه زدن...!!!
رمز.ن: دیدی تقلید نبود...هم رنگشو عوض کردم هم زبونشو 
.
(رمز.ن ها مخاطب خاص دارن ... خیلی جدی نگیریدشون!)
برداشت آزاد ۷:
آرامتر از همیشه درگیر توام...!
دل.ن:اندر احوالات درونیه و کنونیه خویش اینچنین میگوییم :
که ما گر چه چندیست کلاممان شاید خالی از حسیات ادبی و شعری،و صناعت و لطافت بیان شده باشد،
اما هر چه هست همین جملات خالی و کوتاه شرح مبسوطی از درونیات ماست ،
که در سمع غیر،شاید عاری از هرگونه لطف باشد ولی فی الحال که برای ما گامیست بس لذیذ و موثر در جهت شادیمان...
برداشت آزاد۶:
پاهايم در هوا بود ، دنبال زمين ميگشتم ... حال كه به زمين رسيدم هواي آسمان دارم...!
دل.ن: سالي نبودم...
چن وقتيه دارم به خونه بر ميگردم...!
بيانيه.ن:
" هم اکنون نیازمند یاری سبزتــــــــان هستیم ! "
میبینم که دوستان از حس امنیت ما کمی دچار توهمات واهیه شدند ...آنهم در حد تیم ملی بوندسلیگا...!!!
که اینجانب بدین وسیله خود را از تمامی اتهامات وارده مبری اعلام می نمایم!
تازه مگه هر حس امنیتی باید از از یه جنس خاص باشه؟!!!
در ضمن دقت کنید که در متن کلمه"بعضی" همراه با "ها" که نشانه جمعست، آمده...آخه من مگه چقد اشتها دارم!
همچنین عرض میکنم که اینجانب از فرط عرضه همچنان تابع اصل مهم خویش که میفرمایه:
"زن باشه،باد بزن باشه " می هستم.
برداشت آزاد ۵:
هنوز یک قدم تا زنده به گوریمان باقیست...اگر آخرین سحر را دریابیم...!
پ.ن:این دل.ن ربطی به پست نداره،از اون حرفاییه که میاد و دلم میخواد بگم...!
دل.ن:برای رسیدن از یه حس صمیمیت به حس امنیت راه زیادیه...!
کم کمک یه جاهایی با بعضی ها احساس امنیت میکنم...!
خیلی آروم کنندست...باور کنید...!!!
برداشت آزاد۴:
او میگفت ما فقط این نیستیم...
بار سنگینی از انسانیت هم بر دوش ماست و از این جور حرفها...!
دیوانه خواندمش و خود را رها ساختم...!!!
یه ترانه
غريبه آشنايي يه رويا شده
غربت كوچه ها هويدا شده
هوار شده غريبگي به قلبم
دلگيري همسايه فردا شده
نديده خاطرخوا شدم، تو نيستي
خاطره معني نداره تو نيستي
خدا ديگه تنها نمي خواد منو
دنبال رد پاهاتم، تو نيستي
رفتم به دشت ياسمن، نبودي
رفتم به جنگ ديو تن، نبودي
رو بال قاصدك بودم رو ابرا
از اون بالا خيره شدم، نبودي
بايد بهم جواب بدي، كجايي؟
در به در خاطره ام، كجايي؟
ديگه برام قرار نداره جايي
يه بي قرارم تا بياي، كجايي؟
تنهايي تو جمعو بگو چشيدي؟
تو تنهايي غير خدا كي ديدي؟
اونم ديگه تنها نمي خواد منو
دنبال رد پاهاتم، نديدي...؟!!!
پ.ن۲: چند وقتیه نمی نویسم...
خیلی واسم سخته...
چیزی نمیاد...
به زور چی بگم...
نوشتنم نشون زنده بودنمه(هر چند ننوشتن هم نشون مرگم نیست!)...
همیشه از این حال میترسم!
پ.ن۳:تازگیا پشه ها رو میکشم...
از این خیلی میترسم...
پ.ن۴: بعدشم اينكه از تموم دوستاي خوبم شرمندم اگه یه نمور دير به دير بهشون سر ميزنم،درسو دانشگاهو خوابگاه (تبعيد گاه
)ست ديگه!
