قرار بود روزگارمان همیشه سفید باشد،
غافل از اینکه زندگی شطرنج است
و به همان اندازه سیاه دارد!!
پ.ن:حالا نوبت توست،مهره ات را بجنبان!
لااقل تو مرا ورق بزن ،
هر صفحه اش را میخواهی بکن و برای خودت وردار،
فقط باقی اش را ÷اره کن،
و تو را به خدا اینبار تو با باد صحبت کن،
شاید راضی شد و ÷اره ÷اره هایم با خود برد!
آخر تو هم نمی دانی،
گاهی کوله بار کاغذ روز ÷اره هایم آنقدر روی دوشم سنگینی میکند
که امان نفس را ز من میگیرد!
اصلا بگذار من هم یکبار مثل همه این صفحات وب راحت درد و دل کنم:
با همه با خود بودنم ،کوله بار آدمها بد جوری روی دوشم سنگینی میکند!
چه آنها که با آنها چه ها کردم،
چه آنها که با من چه ها کردند،
و چه آنها که با هم چه ها که نکردیم....
و این میان خودمان چه ها که نشدیم!!
و لیک اکنون چه هستم ؟...چه هستتند؟
کجا هستم؟ ... کجا هستند؟!
اعتراف میکنم تبحر بالایی در رها کردن آدمها دارم!!!!!
ولی بگذار الان بگویم دلم برای همه شان تنگست...
کاش دلهایی هم برایم تنگ شود...حتی شکسته!!
آی آدمها دوستتان دارم..........
و تو
گل سر سبد آدمها،
توقع زیادیست اگر با تو گلستان را بخواهم؟
کاش اینبار که میبینمت دستهایت بوی شیطنت گلها را بدهد!
بوی آمدن...
بوی دوباره روییدن...
دوباره بهار آدمها در انبوه این همه زمستان که در منست...
و دوباره فریاد درگوشی آی آدمها دوستتان دارم...
دوستم بدارید...
دوست بداریم...
" شاید از نو "
