تمام میشوم شبی...کمی به من نگاه کن!
۱.دیگر دارد باورم میشود
که تنهایی ناگریز ِ هر شاعرینگی است !!
۲.چیزی را نمی توانم از تو پنهان کنم، خیالت راحت!
یا خودم فریاد میزنم یا سکوتم،
فقط تا میتوانی خوب گوش کن!!
پ.ن:ساکت که میشوم بدان که صدای هزار فریاد را خود فرو خفتم!
۳.من خوب میشکنم یا تو خوب میشکانی ،
مسئله اینست :
شکسته پاره های من !
۴.یک اعتراف :
زیبا باش و بر من حکومت کن !
۱. برای یک دوست خوب و برای یک قول تا همیشه :
بعضی آدما مثل شمع میمونن ،
میسوزن و با سوختنشون پروانه میسازنو به جمعی نور میدن!
بعضی ها هم مثل سیگار میمونن ،
میسوزن و با سوختنشون نه تنها خودشون رو بلکه جمعی رو هم تباه و سیاه میکنن!
۲. کاش وقتی گریه میکنم، به جای : "گریه نکن عزیزم ، درست میشود " ،
تو هم مینشستی و پا به پای من گریه میکردی !
تبریک نوشت: نتونستم خوشحالیمو در حد یه کامنت خلاصه کنم ،
به دوست خوبم به خاطر قبولی شیرینش واقعا تبریک میگم
!
۱. خیلی چیزها عوض شده ،
به جای آرامش نماز آرامش س.ک.س و سیگار نشسته ،
به جای آهنگ دعا هزار ترانه نشسته ،
به جای شلوار پارچه ای شلوار جین بر تنم نشسته ،
به جای موهای ساده فرق وسط موهای کوتاه فشن بر سرم ایستاده ،
به جای سری پایین، گردنی که دیگر ۱۸۰ درجه میچرخد برایم مانده ،
به جای شبهای دل نوشته و سکوت ،شبهای یک سر خواب و خستگی آمده ،
به جای .......................
راستش نمیدانم این وسط " من " چه شده ،
فقط میدانم خیلی چیزها عوض شده!!!!!!!!!!
پ.ن : شاید دیگر فقط باید به شروع فصل آخر چشم داشت!
۲. خیلی چیزها برای من مهم نبود ولی برای تو بود ،
خیلی چیزها هم برای من اهمیت داشت ولی برای تو نداشت ،
تازه دارم میفهمم که هر چیزی در زندگی می تواند مهم باشد!
۳. میدانم سختی که برسد میتوانم برایت تکیه گاهی آرام کننده باشم ،
اما نمیدانم برای خودم چقدر میتوانم تکیه گاه باشم!!
۴. اینبار که به دیدارم میایی
تو را به خدا موهایت را تا میتوانی پریشان کن ،
ته ابروهایت را تا میتوانی نگیر و بگذار بلند شود و کمانی،
میدانی که دوست دارم زیر چشمانت سیاه باشند ،
و از مانیکر کردن ناخن های کشیده ات لذت میبرم !
لباس زیرت را محکم کن تا چشمهایم راحت از روی لباس انحنای بدنت را بچرند ،
راستی خودت میدانی که شلوار دمپا گشاد چقدر دوست دارم ،
اگر می شود هنگام قدم زدن خودت را بیشتر به من بچسبان ،
و بر خلاف میلت گاهی هم دستانم را بگیر!
مانتوی سفیدی که با هم خریدیم را تن کن ،
و بیشتر شال سرت کن تا روسری!
.................................
پ.ن :همین ! منتظر بودین آخرش چه جوری شه؟
گاهی همین خواهشهای شاید کم ارزش حسی به نام خوشبختی رو در آدما ایجاد میکنن!
کاش گاهی من ساکت می شدم و تو به جای من حرف میزدی ،
کاش گاهی آرام می نشستم و تو جای من فکر میکردی...
پ.ن:دیگر احساساتم به رنگ رویا و واژه نیست ، واقعی شده است!
به همین خاطر شاید احساس یک جمله ساده به اندازه یک دیوان عاشقانه آرامم کند!!
پس از ساده شدن حرفها و سبزینه هایم تعجب نکنید!
پ.ن ۱ : جواب ارشد اومد و خیلی از دوستام خوشحالم کردن(هر چند شاید خودشون راضی نبودن)
فائقه ، افرا ، علی ... عزیزم از صمیم قلب بهتون تبریک میگم ،
خیلیییییی دوستون دارم ، خیلییییییییی .........
عمری در چارچوب زیستن
چیزی جز امنیتی پوشالی و
منطقی محبوس و
تنگی نفس و
ترس از پرواز برایت نداشت،
اینرا از من بپذیر!
پ.ن: یه اصل اثبات شده میگه آدمایی که به همه مسایل فقط به دید منطقی نگاه میکنن آدمایی هستن که تو زندگیشون هیچ وقت کودک درونشون ــ که مبنع تمام احساسات و لذات بشری هست ــ اونطور که باید فرصت ابراز و شیطنت پیدا نکرده یا فرصت پیدا کرده اما محیط اونرو پس زده ، و بعد از مدتی خودش رو در اعماق درون شخص ــ لاک دفاعی ــ پنهون کرده و این منطقی بودن فقط یک گارد دفاعی ناخوداگاه برای آسیب ندیدن دوباره و حفظ امینیت کودک پنهان شده و به عبارتی از جمله ی رفتارهای عصبی به حساب میاد!!!
